https://www.whiskybase.com/whiskies/whisky/3044/glengoyne-1982

Πρόσφατα άνοιξα ένα malt που δεν γούσταρα καθόλου. Για την ακρίβεια μία ημέρα αφότου το αγόρασα (πριν ενάμιση χρόνο περίπου), είχα ήδη μετανιώσει για την αγορά του. Θα το ανοίξω και θα απογοητευτώ, έλεγα, και το πλήρωσα τόσα χρήματα. Τα άλλα της τριάδας είναι σαφώς καλύτερα, με τα ίδια χρήματα αγόραζα το Χ και το Υ. Αυτές οι σκέψεις με είχαν φέρει σε σημείο να θέλω να το πουλήσω στο ebay, καθώς είχε πριν ανοιχτεί συλλεκτική αξία. Ευτυχώς που δεν το έκανα...

Glengoyne 22yo 1982/2005 "Ronnie's choice" (OB, 53.6%, Bourbon Cask), MMA Supreme Bourbon Cask Award 2005.

Χρώμα: Χρυσό

Άρωμα: Το bourbon βαρέλι φαίνεται πάρα πολύ έντονα. Το μυρίζεις ξεκάθαρα. Μελένιο, sherry νότες (και όμως το ίδιο μύρισαν 3 διαφορετικοί φίλοι - sherry αρώματα σε bourbοn βαρέλι), σταφίδες, σοκολάτα bitter, καφές (tia maria), κάποια στιγμή μύριζε ξεκάθαρα και έντονα ανανάς, κρεμώδεις στιγμές που θυμίζουν bailey's, ξινά εσπεριδοειδή, κανέλα. Δεν μπορώ να ξεκολλήσω την μύτη μου από το ποτήρι. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ.

Γεύση: Καφές, καραμέλα, μέλι, bourbon, κρέμα (σαν καραμελέ κάτι). Στο στόμα είναι επιθετικό. Δεν είμαι ακόμα σίγουρος αν είναι τόσο επιθετικό, λόγω των υψηλών αλκοολικών βαθμών ή εξαιτίας μιας πιπερίλας που βρήκαν κάποιοι φίλοι.

Τελείωμα: Μακρύ.

Εντυπώσεις: Για τέτοια malts ζούμε. Ένα dram θέλει πάνω από μία ώρα για να το ανακαλύψεις πλήρως. Ο φίλος μου ο Παπαζάν, αυτά τα whisky τα λέει "δουλεμένα" (και έχει πιεί πολλά στην ζωή του) και εννοεί τα δεμένα whisky που δεν έχουν "γωνίες" όπως λέω εγώ. Συνηθίσαμε ένα whisky που ξαφνικά είναι έντονα sherry ή τυρφώδες ή φρουτώδες ή κρεμώδες να λέμε ότι έχει χαρακτήρα και να το θεωρούμε πλεονέκτημα (σε βαθμό που τα ισορροπημένα whisky να μην μας αρέσουν πλέον). Αυτό δεν είναι πάντα σωστό, καθώς το γεγονός αυτό μπορεί να δείχνει και βιασύνη, μέτριο βαρέλι ή ακόμα μονόπλευρο χαρακτήρα του αποστάγματος. Το συγκεκριμένο malt δεν έχει "γωνίες". Μεταλλάσεται πολλές φορές αρωματικά και γευστικά, αλλά αυτό συμβαίνει αργά, σταδιακά και χωρίς ξεσπάσματα. Σιγά σιγά. Δεν είναι malt για να πιείτε μπροστά στην τηλεόραση. Αν το πιείτε ποτέ, βάλτε το στο ποτήρι, καθίστε στην πολυθρόνα, και αφιερώστε του μια ωρίτσα. Θα σας αποζημιώσει πλουσιοπάροχα για την προσοχή σας.

Από τα καλύτερα malts που έχω πιεί μέχρι σήμερα. Μην το συλλέγετε, πιείτε το.

ΥΓ Τώρα είδα ότι και από τους ΜΜ, ο Krishna Nukala το περιέγραψε ως sherry monster

Glengoyne,

από τα πιο αγαπημένα μου αποστακτήρια μαζί με το ARDBEG(από συλλεκτικής πλευράς).

Πολύ καλή η περιγραφή σου φιλαράκι και δε σου κρύβω ότι με βάζει και σε σκέψεις να τη χαλάσω την εξάδα.....

Αν και δηλωμενος islayφιλος,ποτε δεν χανω την ευκαιρια ,οταν μου δινεται ,να εμπλουτισω τον γευστικο μου οριζοντα απορριπτοντας η επιδοκιμαζοντας και αποσταγματα εκτος της νησιωτικης shangri-la(που ειναι και ασυναγωνιστα βεβαιως).Στα χερια μου λοιπον επεσαν γεματα ποτηρια με...1)knockdhu 23y.o.,57,4%.....2)speyburn25y.o.46%....3)balblair 1997,43%....Με μεγαλη διαφορα την καρδια μου κερδισε το knockdhu,αν και στη πρωτη γουλια μου φανηκε λιγακι "ρηχο" και αδυναμο για τους βαθμους του,η δευτερη ηταν ολα τα λεφτα....χορευε στη γλωσσα με αναλαφρα τσιμπηματακια που γαργαλιζαν τις αισθησεις σε σταθερο ρυθμο,αρωματα απο sherry (και marzipan?),τελειωμα που μου εμεινε πολλη ωρα αργοτερα να μου θυμιζει την επιτυχια της δοκιμης,το προτεινω ανεπιφυλακτα σε olorosoys της παρεας...το speyburn ηταν κατωτερο του αναμενομενου για τις προσδοκιες μου παρα το 92 που ειδα οτι το βαθμολογει ο Murray...δυνατη μυτη με ευχαριστη βανιλια,γευση μετρια και υπερβολικα ελαφρια (ηταν το μπουκαλι ανοιχτο καιρο ισως?)αδυναμο τελειωμα που σε 5-10 λεπτα εσβηνε τελειως,συμπαθητικη επιλογη για τα λεφτα του,η ωριμοτητα της ηλικιας του ομως προδιδεται απο την too much φινετσα του.....το δε balblair απογοητευτικοτατο,ελαχιστο αρωμα που δεν ενθουσιαζε την γαλλικη μυτη μου,αδιαφορη και ανωριμη γευση,ισως σε καποια χρονια να ειναι πολυ πιο μεστο και βαθυ,οχι ομως σημερα,επιγευση τελειως low και στιγμιαια,ανετα το προτεινα σε γυναικες αντι για baileys μαζι και με τζοκοντα!!

Εύγε mihas. Επιτέλους κριτική και από άλλους φίλους του forum. Με ξενέρωσες λίγο για το balblair καθώς το είχα στην λίστα με τα προς αγορά, αλλά καλά έκανες (θα ψάξω τα παλαιότερα χρόνια). Επιπλέον πρέπει να παρατήρήσω ότι την κριτική σου στα speyburn, balblair και knockdhu την έκανες σε θέμα με τίτλο "Glengoyne"

Στα χερια μου λοιπον επεσαν γεματα ποτηρια με...1)knockdhu 23y.o.,57,4%.....2)speyburn25y.o.46%....3)balblair 1997,43%....

To party της Inverhouse ήταν αυτό?

Και μιας και το΄φερε η κουβέντα...........

Knockdhu 23y.o. C/S, το είχα βάλει στο μάτι εδώ και μήνες και ήταν μια υποψήφια αγορά των γιορτών και ένα απο τα υποψήφια της Xmas night απο μέρους μου, μέχρι που πρόσφατα πληροφορήθηκα την .......... τρέχουσα τιμή του. Μέσα σε λιγότερο απο ένα εξάμηνο πήρε μια αύξηση της τάξης του 60% ( :o :huh: :angry: ). Η δικαιολογία οτι είναι συλλεκτικό για μένα είναι απλά μια ....δικαιολογία. Ας μη συνεχίσω, ίσως να φταίω κι εγω ο ίδιος για αυτή την αύξηση, άλλη φορά θα προσέχω πολύ καλά τι γράφω στο φόρουμ.

Sorry για το εκτός θέματος αλλα δεν φταίω εγώ

Για το Ronnie's Choice Glengoyne θα πω απλά οτι είναι ένα malt με μεγάλους όρχεις. To συγκεκριμένο αποστακτήριο ανέβηκε πολύ στην εκτίμηση μου.

Giorgo χάλασε τη την εξάδα αγόρι μου, ΟΛΗ!!!!!!!!

Για το Ronnie's Choice Glengoyne θα πω απλά οτι είναι ένα malt με μεγάλους όρχεις. To συγκεκριμένο αποστακτήριο ανέβηκε πολύ στην εκτίμηση μου.

Giorgo χάλασε τη την εξάδα αγόρι μου, ΟΛΗ!!!!!!!!

giorgos μην ακούς κανένα!!

βάστα γερά!!

τι να μας πουν μερικοί πότες, εδώ μιλάμε για συλλεκτικές φιάλες, δεν ψαρώνουμε απο μερικές περιγραφές, αν θέλουν ας μας φέρουν sample οι φίλοι και αν μας πείσουν τότε βλέπουμε

Theo είδες το bourbon cask τι ωραία πράγματα δίνει;

giorgos μην ακούς κανένα!!

βάστα γερά!!

Βαστάω koulos και αρκούμε προς το παρόν στο Πολύ καλό 15αράκι Scottish Oak.

Celtic,αν εχεις βαλεις το χερακι σου για να χρυσοπληρωνουμε μπουκαλια οπως το knockdhu θα επιληφθει ο δικηγορος μου για τα περαιτερω

p.s.,το 66 να σου το φερω?

τι να μας πουν μερικοί πότες, εδώ μιλάμε για συλλεκτικές φιάλες, δεν ψαρώνουμε απο μερικές περιγραφές, αν θέλουν ας μας φέρουν sample οι φίλοι και αν μας πείσουν τότε βλέπουμε

Σιγά να μην σας φέρω και δείγμα για να σας πείσω!!! Εσείς τα βλέπετε, εγώ τα πίνω, ποιός τα ευχαριστιέται άραγε περισσότερο;

Theo είδες το bourbon cask τι ωραία πράγματα δίνει;

Μα δεν είμαι κάθετα αντίθετος με το bourbon. Έχω πιεί small batch Elmer T. Lee που πετούσε, πρόσφατα ήπια Blanton's και λίγο παλαιότερα Pappy Van Winkle και Knob Creek όλα αυτά ήταν από καλά μέχρι πολύ καλά (μόνο το Eagle Rare ένα βράδυ στο Spinte με είχε απογοητεύσει). Βέβαια το αρωματικό και γευστικό φάσμα των malt δεν το πιάνουν, αλλά σίγουρα δεν μου είναι αδιάφορα. Όπως βλέπεις δεν αναφέρω τίποτα για το JD...

p.s.,το 66 να σου το φερω?

66??

το τευχος του whisky mag.εννοω!

το τευχος του whisky mag.εννοω!

Aaaaaah, yes, yes, thanx.

Καταρχήν ένα θερμό ευχαριστό στο φίλο Τheo για την μινιατούρα-δείγμα που μου έδωσε

όταν βρεθήκαμε για καφέ(ήταν νωρίς ακόμα βλέπετε για whisky ),πριν από λίγες μέρες στη Θεσ-νικη.

Όπως έχω ξαναπεί το Glengoyne είναι από τα πλέον αγαπημένα μου αποστακτήρια από πλευράς

συλλεκτικής(κυρίως) αλλά και από πλευράς απόλαυσης.

Αν και το Glengoyne σπανίως χρησιμοποιεί bourbon βαρέλια απ'ότι φαίνεται τα πήγε πάρα πολύ καλά

ο Κυρ. Ronnie-stillman(και λέω Κύριος και όχι Sir,γιατί ως γνωστόν ένας είναι o Sιr).

Έχουμε και λέμε,

Xρώμα: Aνοιχτό χρυσαφί.

Άρωμα: Bourboniaaaaa,λίγη βανίλια και η αλήθεια είναι πως το κρύωμα που με ταλαιπωρεί αυτές τις μέρες και

έχει ως αποτέλεσμα συμπτώματα καταρροής στη μύτη δε με άφησε να δω περισσότερα.

Αλλά έχω μεριμνήσει και κράτησα απόθεμα για επανεξέταση.

Γεύση: Φρουτώδες θα έλεγα με το bourbon να κυριαρχεί και εδώ,ενώ διακρίνεις και τη γλυκήτητα του μελιού.

Οι 53,6 βαθμοί του μούδιασαν τα σκασμένα από το κρύο χείλη μου καιέχουν διάρκεια.

Βασικά πιστεύω πως έκανα μεγάλο λάθος που το δοκίμασα στην κατάσταση που είμαι

και νοιώθω πως το αδίκησα.

Θα επανέλθω.....